martes, 26 de julio de 2011

Follas Novas

Quien me conozca sabe que durante 5 años (1992 - 1997) estuve pasando los veranos en Lugo-Galicia, porque mi padre trabajaba allí en la campaña de incendios. Fueron temporadas muy buenas en las que me lo pasé muy bien y conocí a mucha gente encantadora... y a los pijos más pijos que nunca he conocido :S
 
Los 2 primeros años estuvimos viviendo en Castro Ribeiras de Lea, en la 1ª planta de una casita cuya planta baja estaba ocupada por una familia con 2 niñas pequeñas, Ana y Eli. Les encantaba a las 2 subir a jugar con nosotras.

El tercer verano tuvimos visita, y fue mi oportinidad para visitar algo más de Galicia (mi padre trabajaba de lunes a domingos, así que poco salíamos). El 9 de agosto de 1994 estuvimos en la Playa de Las Catedrales y pasamos por Padrón donde nacieron, entre otros, Camilo José Cela y Rosalía de Castro. No sé si por aquel entonces yo había leido ya algo de Cela, pero de Rosalía sí, y me encantaba, así que disfruté muchísimo la visita a la que fue su casa. Algun dia, si las encuentro, pondré alguna foto.

La cuestión es que allí mismo, y aprovechando el escenario inmejorable vendían libros, y me compré este que os traigo hoy.

Autora: Rosalía de Castro
Publicación: 1880

Esta es la obra más conocida de esta escritora del romanticismo. No fue ese el unico argumento que tuve para elegir éste y no otro de los libros que allí había. La verdad es que lo que más me gustó es que estaba escrito tanto en español como en galego, idioma que me parece tremendamente dulce y que siempre he querido aprender...

Dicho esto, y porque no se como comentar un libro de poesía, mejor os pongo unos ejemplos...

Míralo: mi corazón----------Mais ve que o meu corazón
son cien pétalos de rosa;----------é unha rosa de cen follas,
cada pétalo una pena-----------i é cada folla unha pena
que vive pegada a otra.----------que vive apegada noutra

Arranca una, luego dos:-----------Quitas unha, quitas dúas:
penas me quedan de sobra;----------penas ne quedan de sobra
hoy diez, mañana cuarenta,----------hoxe dez, mañán corenta,
deshoja que te deshoja...----------desfolla que te desfolla...

¡El corazón me arrancaras----------¡O corazón me arrincaras
al arrancarmelas todas!----------desque as arrincares todas!

Espero que os haya gustado y le deis una oportunidad si aún no lo habéis hecho... nos leemos.

domingo, 24 de julio de 2011

Drácula

Autor: Bram Stoker
Publicación: 1897

Esta es la portada del ejemplar que yo me leí

Este es el mio

¿Quién no conoce a Drácula? Ese vampiro incapaz de amar a cualquier ser humano, excepto a una hermosa mujer.

Jonathan Harker viaja a Transilvania para tratar con su cliente, que no es otro que el Conde Drácula, la compra de unas propiedades en Londres. Este hecho significará una amenaza, ya que intentará extender por la humanidad una plaga de "no muertos".
Su primera víctima será Lucy, amiga de Mina, la prometida y luego esposa de Harker. Para intentar salvarla aparece Van Helsing, un médico que sabe cómo luchar contra los vampiros. 
Es a partir de ese momento que se inicia la persecución del monstruo, al que obligan a abandonar Londres. Sus perseguidores lo seguirán hasta Transilvania dispuestos a acabar con él. 
Si mal no recuerdo, es la unica novela de terror que he leido en mi vida, no soy muy valiente yo que digamos. Tampoco es que la considere de terror, supongo que tenemos la historia tan vista que pierde el matiz terrorífico, pero es así como la catalogan los entendidos. La cuestión es que de vez en cuando me ponía los pelillos de punta, pero se dejaba leer por las noches, que es cuando yo acostumbro.Hoy por hoy creo que puedo decir que Drácula esta en mi top ten de libros preferidos, romántico donde los haya.

Creo que esta novela ha sido la "culpable" de que se desencadene un gran amor por los vampiros (me incluyo), provocando que haya varias adaptaciones al cine, unas más libres que otras, así como casi innumerables películas de "chupasangres", y otras novelas de todos los géneros con los mismos protagonistas.

Este libro lo leí hace ya... uff, ni me acuerdo... recuerdo que fue en el instituto, y que me lo dejo mi amigo Alberto, así que calculo que sería allá por el 1995. La verdad es que esta fue una época muy buena para mi, tenía grandes amigos, pero como todo en la vida, eso se terminó... cada uno fue por su camino, unos más lejos que otros... algunos tan lejos que ya no volverán.

Bueno, aquí os dejo. Espero que hayais pasado un buen fin de semana. Nos seguimos leyendo.

martes, 19 de julio de 2011

LIBRE!!!!

Hoy es uno de esos días en los que sientes que algo (todo) ha cambiado, pero sin embargo te sientes igual que cualquier otro día... la misma sensación que cuando cambias de década al cumplir años y alguien te pregunta “¿cómo te sientes con 30?” por ejemplo... en realidad sólo han pasado unos segundos desde que tenías 29, pero a partir de ahora tienes que acostumbrarte a poner delante de tu edad un número diferente...

La única novedad son algunas dudas diferentes a las que antes tenías... bueno, también sientes una liberación, como si te hubieses quitado un gran peso de encima, has soltado un lastre que creías que jamás dejarías atrás... 

Hasta ahora, entre una cosa y otra, nunca había tenido libre todo el tiempo que me hubiese gustado tener, así que ahora, ¿sabéis qué? quiero tener tiempo para aburrirme... es más, estoy deseando aburrirme!!!


lunes, 18 de julio de 2011

Feliz primer cumplemes!!!

Hola a quien pase hoy por aquí!! Hace justo un mes que abrí este blog sin saber muy bien a qué lo iba a dedicar, cosa que aun no tengo muy claro del todo... pero bueno, supongo que por eso también le puse la coletilla de "y algo más..."

Bueno, además de ser nuestro cumplemes, hoy se cumplen 75 años del 18 de julio de 1936 en el que se dió un golpe de estado contra un gobierno legítimamente elegido en las urnas. Desde aquel día miles de personas desaparecieron, fueron asesinadas y arrojadas afosas comunes improvisadas en cunetas, cementerios o cualquier otro lugar. Aquel fue el primer día de 40 años de brutal represión durante los cuales muchas personas inocentes murieron o pasaron años en la carcel sin haber cometido más delito que ser republicano, o ser hijo o conocido de uno de ellos...

Por ellos, por l@s que desaparecieron, por l@s que murieron, por l@s que fueron esclavizad@s en las obras de infraestructuras de la época, por l@s que vivieron 40 años estigmatizad@s... Para que sus nombres no se borren de la historia...

viernes, 15 de julio de 2011

La Catedral del Mar

Publicación: 2006



Siendo Arnau un bebé, su padre (Bernat) escapa con él en brazos de la tierra a la que estaba atado, dejando atrás toda la vida de su familia.
Al llegar a Barcelona son acogidos en la casa de la única hermana de Bernat pero siempre con el recelo de su cuñado, que ve un gran riesgo en tener en casa a un siervo de la tierra fugitivo.
Con los años, Arnau conoce a Joanet, al que terminará considerando su propio hermano. Con él visita por primera ver la iglesia de Santa María de la Mar, que estaba en construcción y que marcará su vida.
Su primer trabajo sería dando agua fresca a los estibadores que llevaban pesadas cargas a sus espaldas, unas veces sacos y otras grandes piedras para la construcción de su iglesia. Más tarde, siendo aún muy joven, se convirtió en uno de ellos.
Durante su vida tuvo grandes y leales amigos, pero tambien se gano grandes enemigos que no soportaban ver como el hijo de un siervo de la tierra conseguia una vida prospera, llegando incluso a amasar una fortuna.

Desde el primer momento la historia me ha gustado, tanto que me ha hecho acostarme más tarde de la cuenta.  Me gusta leer sobre gente sencilla que valora lo que tiene y no necesita más para ser feliz, da que pensar, como poco...

Aprovechando, tengo que contar una fobia que tengo. La cosa es que cuando algo es muy demandado, admirado o algo por el estilo, yo suelo cogerle un poco de "manía" y me lleva un par de años, si no más,  el que me reconcilie y "pase por el aro". Eso me pasó con Parque Jurásico, que la ví ya en la tele porque me negaba a ir al cine... y con este libro tambien me ha pasado, y no ha sido el único... al final suele gustarme aquello que he estado postergando, pero no puedo evitar de primeras negarme a verlo, leerlo o lo que sea hasta el momento en que pasa un poco el boom... que le vamos a hacer, una es especialita...